Dünya Üzerinde Yaşamın Varlığının Sebebi Olan Yıldız:Güneş

Güneş, Güneş Sistemi’nin merkezinde yer alan yıldız. Orta büyüklükte bir yıldız olan Güneş, tek başına Güneş Sistemi kütlesinin % 99,8’ini oluşturur. Geri kalan kütle Güneş’in çevresinde dönen gezegenler, asteroitler, gök taşları, kuyruklu yıldızlar ve kozmik tozlardan oluşur. Gün ışığı şeklinde Güneş’ten yayılan enerji, fotosentez yoluyla Dünya üzerindeki hayatın hemen hemen tamamının var olmasını sağlar ve Dünya’nın iklimi ile hava durumunun üzerinde önemli etkilerde bulunur.

Samanyolu Gökadasında bilinen yaklaşık 200 milyar yıldızdanbirisi olan Güneş’in kütlesi sıcak gazlardan oluşur ve çevresine ısıve ışık şeklinde radyasyon yayar. Güneş, yaklaşık olarak, Dünya’nın çapının 109 katına (1.5 milyon km), hacminin 1,3 milyon katına ve kütlesinin 333 bin katına sahiptir. Yoğunluğu ise Dünya’nın yoğunluğunun ¼’ü kadardır. Güneş kendi ekseni etrafında saatte 70.000 km hızla döner ve bir tam turunu yaklaşık 25 günde tamamlar. Güneşin yüzey sıcaklığı 5500 °C ve çekirdeğinin sıcaklığıysa 15,6 milyon °C’dir. Güneş’ten çıkan enerjinin 2,2 milyarda 1’i yeryüzüne ulaşır. Geriye kalan enerjisi uzayda kaybolur. Güneş’in üç günde yaymış olduğu enerji, Dünya’daki tüm petrol, ağaç, doğal gaz vb. yakıta eşdeğerdir. Güneş ışınları 8,44 dakikada yeryüzüne ulaşır. Güneş, Dünya’ya en yakın yıldızdır. Çekim kuvveti Dünya yer çekiminin 28 katıdır.

Güneş yüzeyi kütlesinin % 74’ünü ve hacminin % 92’sini oluşturan hidrojen, kütlesinin % 24-25’ünü ve hacminin % 7’sini oluşturan helyum ile Fe, Ni, O, Si, S, Mg, C, Ne, Ca, ve Cr gibi diğer elementlerden oluşur.

Güneş, Samanyolu merkezinin çevresinde yaklaşık 26.000 ışık yılıuzaklıkta döner. Galaktik merkez çevresinde bir dönüşünü yaklaşık 225–250 milyon yılda bir tamamlar. Yaklaşık yörünge hızı saniyede 220 kilometredir (+/-20 km/s). Bu da her 1.400 yılda bir 1 ışık yılıdır. Bu galaktik uzaklık ve hız bilgileri şu anda sahip olduğumuz en doğru bilgilerdir. Ancak bilimde her zaman olduğu gibi bilgi arttıkça bunlar da değişebilir.

  • Dünya’dan ortalama uzaklık :1,496×108 m; 8,31 dakika ışık yılı olarak
  • Samanyolu Merkezinden Ortalama uzaklık :~2,5×1020 m; 26.000 ışık yılı
  • Etkin yüzey sıcaklığı:5.778 K
  • Çekirdek sıcaklığı:~15,7×106
  • Işınım gücü  3,846×1026 W

Fotosfer bileşimi (kütlesel olarak):

  • Hidrojen: % 73,46
  • Helyum % 24,85
  • Oksijen: % 0,77
  • Karbon: % 0,29
  • Demir: % 0,16
  • Kükürt % 0,12
  • Neon: % 0,12
  • Nitrojen: % 0,09
  • Silikon:% 0,07
  • Magnezyum:% 0,05

Güneş’in yıldız gelişimi bilgisayar modellemesi ve nükleokozmokronoloji yöntemleri kullanılarak ana dizi üzerinde hesaplanan yaşının 4,57 milyar yıl olduğu düşünülmektedir.Hidrojen moleküler bulutun hızla kendi içine çökmesi sonucu üçüncü nesil, Öbek I, T Tauri yıldızı olan Güneş’in doğduğu düşünülmektedir. Bu doğan yıldızın Samanyolu gökadasının çekirdeğinden 26.000 ışık yılı uzakta hemen hemen dairesel bir yörüngeye girdiği varsayılmaktadır.

Yıldız ana dizi üzerinde yıldız evrimi aşamasının yarı yolundadır. Bu aşamada çekirdekte oluşan nükleer füzyon reaksiyonları hidrojeni helyuma dönüştürür. Her saniye Güneş’in çekirdeğinde 4 milyon ton madde enerjiye çevrilir ve ortaya nötrinolarlaradyasyon çıkar. Bu hızla günümüze kadar 100 Dünya kütlesi kadar madde enerjiye çevrilmiştir. Güneş yaklaşık olarak 10 milyar yıl ana kol yıldızı olarak yaşamına devam edecektir.

Güneş süpernova olarak patlayacak kadar fazla kütleye sahip değildir. Bunun yerine 5-6 milyar yıl içinde kırmızı dev aşamasına girecektir. Çekirdekte bulunan hidrojen yakıtı tükendikçe dış katmanları genişleyecek, çekirdeği büzüşerek ısınacaktır. Çekirdek sıcaklığı 100 MK civarına ulaştığında helyum füzyonu tetiklenecek ve karbon ile oksijen üretmeye başlayacaktır. Böylece 7,8 milyar yıl içinde gezegen bulutsu aşamasının asimptotik dev koluna girerek iç sıcaklığında oluşan kararsızlıklar nedeniyle yüzeyinden kütle kaybetmeye başlayacaktır. Güneş’in dış katmanlarının genişleyerek Dünya’nın yörüngesinin bulunduğu noktaya kadar gelmesi olasıdır ancak son zamanlarda yapılan araştırmalar, Güneş’ten kırmızı dev aşamasının başlarında kaybolan kütle nedeniyle Dünya’nın yörüngesinin daha uzaklaşacağını, dolayısıyla da Güneş’in dış katmanları tarafından yutulmayacağını önermektedir. Ancak Dünya’nın üstündeki suyun tamamı kaynayacak ve atmosferinin çoğu uzaya kaçacaktır. Bu dönemde oluşan Güneş sıcaklıklarının sonucunda 900 milyon yıl sonra Dünya yüzeyi bildiğimiz yaşamı destekleyemeyecek kadar ısınacaktır.Birkaç milyar yıl sonra da yüzeyde bulunan su tamamen yok olacaktır.

Kırmızı dev aşamasının ardından yoğun termal titreşimler Güneş’in dış katmanlarından kurtularak bir gezegensel bulutsu oluşturmasına neden olacaktır. Geride kalan tek cisim aşırı derecede sıcak olan yıldız çekirdeği olacaktır. Bu çekirdek milyarlarca yıl boyunca yavaş yavaş soğuyup beyaz cüce olarak yok olacaktır. Bu yıldız evrimi senaryosu düşük ve orta kütleli yıldızların tipik gelişim senaryosudur.

 

 

Şu anki Güneş Sisteminin İşleyişi

 

Güneş yaşlanıp çekim etkisini kaybedince Dünya 1673 km/s hızla savrulacak.

 

 

 

KAYNAKLAR

  1. ^ a b c d e f g h i j k l m NASA “Sun Fact Sheet”
  2. ^ Montalban, Miglio, Noels, Grevesse, DiMauro. “Solar model with CNO revised abundances”http://arxiv.org/abs/astro-ph/0408055. Erişim tarihi: 30 Kasım.
  3. ^ National Aeronautics and Space Administration“Eclipse 99 – Frequently Asked Questions”. 7 Kasım 2015 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20151107043021/http://education.gsfc.nasa.gov/eclipse/pages/faq.html. Erişim tarihi: 16 Ekim.
  4. ^ a b c d e f Sun:Facts & figuresNASA Solar System Exploration page
  5. ^ The Physics Factbook™ Glenn Elert yayına hazırlanmış.
  6. ^ Michigan Üniversitesi, Astronomi Bölümü.
  7. ^ a b Seidelmann, P. K.; V. K. Abalakin; M. Bursa; M. E. Davies; C. de Bergh; J. H. Lieske; J. Oberst; J. L. Simon; E. M. Standish; P. Stooke; P. C. Thomas (2000). “Report Of The IAU/IAG Working Group On Cartographic Coordinates And Rotational Elements Of The Planets And Satellites: 2000”. 7 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20151107043101/http://www.hnsky.org/iau-iag.htm. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  8. ^ a b c d e f g h i j Eddy, John (1979). A New Sun: The Solar Results From Skylab. Washington, D.C: NASA SP-402. s. 37http://solar-center.stanford.edu/vitalstats.html.
  9. ^ Basu, Sarbani; Antia, H. M. (2007). “Helioseismology and Solar Abundances”Physics Reportshttp://front.math.ucdavis.edu/0711.4590. Erişim tarihi: 2007-12-09.
  10. ^ Manuel O. K. and Hwaung Golden (1983), Meteoritics, Cilt 18, Sayı 3, 30 Eylül 1983, s: 209-222. Çevrimiçi:[ http://web.umr.edu/~om/archive/SolarAbundances.pdf] (7 Aralık 2007’de erişildi ).
  11. ^ Than, Ker (January 30, 2006).“Astronomers Had it Wrong: Most Stars are Single”. SPACE.com.http://www.space.com/scienceastronomy/060130_mm_single_stars.html. Erişim tarihi: 2007-08-01.
  12. ^ Kerr, F. J.; Lynden-Bell D. (1986). “Review of galactic constants” (PDF). Monthly Notices of the Royal Astronomical Society221: 1023–1038http://articles.adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-iarticle_query?1986MNRAS.221.1023K&data_type=PDF_HIGH&type=PRINTER&filetype=.pdf.
  13. ^ Bonanno, A.; Schlattl, H.; Patern, L. (2002). “The age of the Sun and the relativistic corrections in the EOS” (PDF). Astronomy and Astrophysics 390: 1115–1118http://arxiv.org/PS_cache/astro-ph/pdf/0204/0204331.pdf.
  14. ^ a b Pogge, Richard W. (1997). “The Once and Future Sun”(lecture notes). New Vistas in Astronomy. The Ohio State University (Department of Astronomy). 6 Kasım 2015 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20151106232509/http://www.astronomy.ohio-state.edu/~pogge/Lectures/vistas97.html. Erişim tarihi: 2005-12-07.
  15. ^ Guillemot, H.; Greffoz, V. (Mars 2002). “Ce que sera la fin du monde” (French). Science et VieN° 1014.
  16. ^ Carrington, Damian (21 Şubat,2000). “Date set for desert Earth”. BBC News.http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/specials/washington_2000/649913.stm. Erişim tarihi: 2007-03-31.
  17. ^ Sackmann, I.-Juliana; Arnold I. Boothroyd; Kathleen E. Kraemer (11 1993). “Our Sun. III. Present and Future”Astrophysical Journal 418: 457http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?1993ApJ%2E%2E%2E418%2E%2E457S&db_key=AST&high=24809&nosetcookie=1.
  18. ^ Godier, S.; Rozelot J.-P. (2000). “The solar oblateness and its relationship with the structure of the tachocline and of the Sun’s subsurface” (PDF). Astronomy and Astrophysics 355: 365–374http://aa.springer.de/papers/0355001/2300365.pdf.
  19. ^ Hannah Cohen (2007-05-16). “From Core to Corona: Layers of the Sun”. Princeton Plasma Physics Laboratory (PPPL). 1 Ocak 2015 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20150101154238/http://fusedweb.pppl.gov/CPEP/Chart_Pages/5.Plasmas/SunLayers.html.
  20. ^ Garcia R. A. et al. “Tracking Solar Gravity Modes: The Dynamics of the Solar Core“, Science316, 5831, 1591 – 1593 (2007)
  21. ^ “The 8-minute travel time to Earth by sunlight hides a thousand-year journey that actually began in the core”. 22 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20150622204518/http://sunearthday.nasa.gov:80/2007/locations/ttt_sunlight.php.
  22. ^ Gibson, Edward G. (1973). The Quiet Sun. NASA.
  23. ^ Shu, Frank H. (1991). The Physics of Astrophysics. University Science Books.
  24. ^ “Discovery of Helium”Solar and Magnetospheric MHD Theory Group. University of St Andrews. 7 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20151107043457/http://www-solar.mcs.st-andrews.ac.uk/~clare/Lockyer/helium.html. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  25. ^ De Pontieu, Bart; et al (2007-12-07). “Chromospheric Alfvénic Waves Strong Enough to Power the Solar Wind”Science 318(5856): 1574 – 77. DOI:10.1126/science.1151747http://www.sciencemag.org/cgi/content/full/318/5856/1574. Erişim tarihi: 2008-01-22.
  26. ^ European Space Agency (2005-03-15). “The Distortion of the Heliosphere: our Interstellar Magnetic Compass”http://www.spaceref.com/news/viewpr.html?pid=16394. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  27. ^ Bahcall, J. N. 1990, Neutrino Astrophysics (Cambridge University Press, Cambridge)
  28. ^ a b Thoul et al 1993: http://arxiv.org/abs/astro-ph/9304005
  29. ^ Nicolas Grevesse 1968, Solar abundances of lithium, beryllium and boron, Solar Physics Journal, Volume 5, Number 2 / October, 1968, DOI 10.1007/BF00147963, pp 159-180, Springer Netherlands, ISSN 0038-0938 (Print) ISSN 1573-093X (Online), http://www.springerlink.com/content/l37qghqnm7345247/
  30. ^ Bahcall John N., Basu Sarbani, Sereneli Aldo M. 2005: What Is the Neon Abundance of the Sun?, The Astrophysical Journal, 631:1281–1285, 2005 October 1, DOI: 10.1086/431926, The American Astronomical Society (USA), http://www.journals.uchicago.edu/doi/abs/10.1086/431926
  31. ^ Lebreton, Y. & Maeder, A. (1986), The evolution and helium content of the sun, Astronomy and Astrophysics (ISSN 0004-6361), vol. 161, no. 1, June 1986, p. 119-124., http://articles.adsabs.harvard.edu//full/1986A%26A…161..119L/0000119.000.html
  32. ^ a b c d e Biemont Emile, 1978: Abundances of singly-ionized elements of the iron group in the sun, Royal Astronomical Society, Monthly Notices, vol. 184, Sept. 1978, p. 683-694, http://adsabs.harvard.edu/abs/1978MNRAS.184..683B
  33. ^ Noerdlinger, P. D., Diffusion of helium in the Sun, Astronomy and Astrophysics, vol. 57, no. 3, May 1977, p. 407-415, online: http://adsabs.harvard.edu/full/1977A&A….57..407N
  34. ^ Aller L. H. (1968): The chemical composition of the Sun and the solar system, Proceedings of the Astronomical Society of Australia, Vol. 1, p.133, http://adsabs.harvard.edu/full/1968PASAu…1..133A
  35. ^ Lean, J.; Skumanich A.; White O. (1992). “Estimating the Sun’s radiative output during the Maunder Minimum”. Geophysical Research Letters 19: 1591–1594.
  36. ^ Ehrlich, Robert (2007). “Solar Resonant Diffusion Waves as a Driver of Terrestrial Climate Change”Journal of Atmospheric and Solar-Terrestrial Physicshttp://arxiv.org/abs/astro-ph/0701117.
  37. ^ “Sun’s fickle heart may leave us cold”New Scientist 2588: 12. 27 Jan. 2007http://environment.newscientist.com/channel/earth/mg19325884.500-suns-fickle-heart-may-leave-us-cold.html.
  38. ^ Haxton, W. C. (1995). “The Solar Neutrino Problem” (PDF). Annual Review of Astronomy and Astrophysics 33: 459–504http://articles.adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-iarticle_query?1995ARA%6A..33..459H&data_type=PDF_HIGH&type=PRINTER&filetype=.pdf.
  39. ^ Schlattl, H. (2001). “Three-flavor oscillation solutions for the solar neutrino problem”. Physical Review D 64 (1).
  40. ^ Alfvén, H. (1947). “Magneto-hydrodynamic waves, and the heating of the solar corona”. Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 107: 211.
  41. ^ Sturrock, P. A.; Uchida, Y. (1981). “Coronal heating by stochastic magnetic pumping”(PDF). Astrophysical Journal 246: 331http://articles.adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-iarticle_query?1981ApJ…246..331S&data_type=PDF_HIGH&type=PRINTER&filetype=.pdf.
  42. ^ Parker, E. N. (1988). “Nanoflares and the solar X-ray corona” (PDF). Astrophysical Journal 330: 474http://articles.adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-iarticle_query?1988ApJ…330..474P&data_type=PDF_HIGH&type=PRINTER&filetype=.pdf.
  43. ^ Kasting, J. F.; Ackerman, T. P. (1986). “Climatic Consequences of Very High Carbon Dioxide Levels in the Earth’s Early Atmosphere”. Science 234: 1383–1385.
  44. ^ “The Mean Magnetic Field of the Sun”. The Wilcox Solar Observatory. 22 Aralık 2015 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20151222083955/http://wso.stanford.edu/. Erişim tarihi: 2007-08-01.
  45. ^ “Galileo Galilei (1564–1642)”. BBC. 7 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20151107085655/http://www.bbc.co.uk/history/historic_figures/galilei_galileo.shtml. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  46. ^ “Sir Isaac Newton (1643–1727)”. BBC. 10 Mart 2015 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20150310093436/http://www.bbc.co.uk:80/history/historic_figures/newton_isaac.shtml. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  47. ^ “Herschel Discovers Infrared Light”. Cool Cosmos. 7 Kasım 2015 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20151107043928/http://coolcosmos.ipac.caltech.edu/cosmic_classroom/classroom_activities/herschel_bio.html. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  48. ^ Thomson, Sir William (1862). “On the Age of the Sun’s Heat”Macmillan’s Magazine 5: 288–293http://zapatopi.net/kelvin/papers/on_the_age_of_the_suns_heat.html.
  49. ^ Lockyer, Joseph Norman (1890). The meteoritic hypothesis; a statement of the results of a spectroscopic inquiry into the origin of cosmical systems. London and New York: Macmillan and Co.http://adsabs.harvard.edu/abs/1890QB981.L78…….
  50. ^ Darden, Lindley (1998). “The Nature of Scientific Inquiry”. 17 Ağustos 2012 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20120817040843/http://www.philosophy.umd.edu:80/Faculty/LDarden/sciinq/.
  51. ^ “Studying the stars, testing relativity: Sir Arthur Eddington”. ESA Space Science. 15 Haziran 2005. 20 Ekim 2012 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20121020174459/http://www.esa.int/esaSC/SEMDYPXO4HD_index_0.html. Erişim tarihi: 2007-08-01.
  52. ^ Bethe, H. (1938). “On the Formation of Deuterons by Proton Combination”. Physical Review 54: 862–862.
  53. ^ Bethe, H. (1939). “Energy Production in Stars”. Physical Review 55: 434–456.
  54. ^ E. Margaret Burbidge; G. R. Burbidge; William A. Fowler; F. Hoyle (1957). “Synthesis of the Elements in Stars”Reviews of Modern Physics 29 (4): 547–650http://adsabs.harvard.edu/abs/1957RvMP…29..547B.
  55. ^ “Pioneer 6-7-8-9-E”. Encyclopedia Astronautica. 7 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20151107043943/http://www.astronautix.com/craft/pio6789e.htm. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  56. ^ St. Cyr, Chris; Joan Burkepile (1998). “Solar Maximum Mission Overview”. 15 Aralık 2008 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20081215085826/http://web.hao.ucar.edu:80/public/research/svosa/smm/smm_mission.html. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  57. ^ Japan Aerospace Exploration Agency (2005). “Result of Re-entry of the Solar X-ray Observatory “Yohkoh” (SOLAR-A) to the Earth’s Atmosphere”. 10 Ağustos 2013 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20130810150641/http://www.jaxa.jp/press/2005/09/20050913_yohkoh_e.html. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  58. ^ “SOHO Comets”Large Angle and Spectrometric Coronagraph Experiment (LASCO). U.S. Naval Research Laboratory. 25 Mayıs 2015 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20150525060147/http://sungrazer.nrl.navy.mil:80/. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  59. ^ “Ulysses – Science – Primary Mission Results”. NASA. 10 Temmuz 2014 tarihinde kaynağından arşivlendihttp://web.archive.org/web/20140710080122/http://ulysses.jpl.nasa.gov/science/mission_primary.html. Erişim tarihi: 2006-03-22.
  60. ^ T.J. White, M.A. Mainster, P.W. Wilson, and J.H.Tips (1971). “Chorioretinal temperature increases from solar observation”. Bulletin of Mathematical Biophysics 33: 1.
  61. ^ “M.O.M. Tso and F.G. La Piana (1975). “The Human Fovea After Sungazing”. Transactions of the American Academy of Ophthalmology & Otolaryngology79: OP-788.
  62. ^ Hopeross, M. W. (1993). Ultrastructural findings in solar retinopathy7. ss. 29.
  63. ^ Schatz, H. & Mendelbl, F. (1973). Solar Retinopathy from Sun-Gazing Under Influence of LSD57 (4). ss. 270.
  64. ^ Chou, B. Ralph, MSc, OD (April 1997). Eye Safety During Solar Eclipses. ss. 19http://sunearth.gsfc.nasa.gov/eclipse/SEhelp/safety2.html.
  65. ^ W.T. Ham Jr., H.A. Mueller, and D.H. Sliney. “Retinal sensitivity to damage from short wavelength light”. Nature 260: 153.
  66. ^ W.T. Ham Jr., H.A. Mueller, J.J. Ruffolo Jr., and D. Guerry III (1980). “Solar Retinopathy as a function of Wavelength: its Significance for Protective Eyewear”. “The Effects of Constant Light on Visual Processes”, edited by T.P. Williams and B.N. Baker(Plenum Press, New York): 319-346.
  67. ^ Marsh, J. C. D. (1982). “Observing the Sun in Safety”(PDF). J. Brit. Ast. Assoc. 92: 6http://articles.adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-iarticle_query?1982JBAA…92..257M&data_type=PDF_HIGH&type=PRINTER&filetype=.pdf.
  68. ^ Espenak, F.. “Eye Safety During Solar Eclipses – adapted from NASA RP 1383 Total Solar Eclipse of 1998 February 26, April 1996, p. 17”. NASA. 18 Şubat 2008 tarihinde kaynağındanarşivlendihttp://web.archive.org/web/20080218101633/http://sunearth.gsfc.nasa.gov:80/eclipse/SEhelp/safety.html. Erişim tarihi: 2006-03-22.
Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s